Growing Awareness
Το Growing Awareness γεννήθηκε πρώτα απ’ όλα από μια δική μου, προσωπική ανάγκη για εξερεύνηση του εσωτερικού μου κόσμου και του κόσμου γύρω μου.
Αυτή η διαδρομή συνειδητής εξέλιξης δεν ήταν ποτέ απλά μια διαδρομή προς τα μέσα, αλλά ένας δρόμος που ένιωθα από την αρχή πως θέλω να τον μοιράζομαι με άλλους ανθρώπους.
Από νωρίς κατανόησα πως αυτή η πορεία φέρνει πιο βαθιά επαφή με τη συνειδητότητα, θεραπεία που δεν αφορά "διόρθωση" αλλά αποκάλυψη, και μια αίσθηση ιερότητας, που ενυπάρχει σε κάθε εμπειρία, σε κάθε ψυχή.
Το Growing Awareness είναι ένα μονοπάτι που ξεκίνησα να περπατάω συνειδητά το 1999 και το οποίο συνεχίζει να με οδηγεί όλο και πιο βαθιά, όλο και πιο αληθινά. Ο τρόπος μου να βαδίζω στο μονοπάτι της εξέλιξης είναι να το μοιράζομαι με άλλους.
Η συνειδητότητα όπως την αντιλαμβάνομαι
Για μένα η συνειδητότητα δεν είναι κάτι αφηρημένο ή μακρινό. Είναι ένας ζωντανός τρόπος να σχετίζεσαι με τον εαυτό σου, με τους άλλους, με τον κόσμο. Δεν αφορά μόνο την πνευματικότητα. Δεν είναι αποκομμένη από τα τραύματα, την προσωπική ιστορία, τις σχέσεις, το σώμα μας.
Συνειδητότητα είναι να καταλαβαίνω ποια είμαι, μέσα από τα βιώματα, τις πληγές μου, τη δύναμή μου, τις άμυνες και την αλήθεια μου.
Συχνά σε πνευματικά ή θεραπευτικά μονοπάτια βλέπουμε την τάση να "σβήσουμε" την προσωπικότητα, να θεωρούμε ότι τα συναισθήματα και οι ανθρώπινες εμπειρίες αποτελούν εμπόδιο. Δεν το πιστεύω αυτό. Πιστεύω πως ο αυθεντικός εαυτός μας είναι και άπειρος και βαθιά ανθρώπινος. Συνειδητότητα είναι να μην απορρίπτω την ατομικότητά μου στο όνομα κάποιας "ανώτερης" εκδοχής του εαυτού, αλλά να την τιμώ. Να της δίνω χώρο. Είμαστε πλήρεις όταν αγκαλιάζουμε και τα δύο.
Η συνειδητότητα λοιπόν για μένα είναι αυτή η συνεχής επαφή με την αλήθεια μας, όπως είναι τώρα, όχι όπως “θα έπρεπε” να είναι. Είναι το να μάθουμε να υπάρχουμε στην πληρότητά μας, χωρίς να κρύβουμε τα πιο ευαίσθητα ή ευάλωτα κομμάτια μας.
Οι περιορισμοί που μας διαμορφώνουν
Από πολύ νωρίς στη ζωή μας αρχίζουμε να μαθαίνουμε τι "πρέπει" να είμαστε για να γινόμαστε αποδεκτοί. Πώς να φερόμαστε, τι να νιώθουμε, τι να κρύβουμε. Αυτές οι πρώτες ματιές που μας ρίχνει ο κόσμος –η οικογένεια, το σχολείο, η κοινωνία– εξελίσσονται σε φίλτρα μέσα από τα οποία βλέπουμε τον εαυτό μας και τη ζωή.
Μαθαίνουμε να είμαστε "καλά παιδιά", "σωστοί άνθρωποι" "επιμελείς μαθητές", να μην ενοχλούμε, να μη λυγίζουμε, να μη θυμώνουμε. Κι όλα αυτά μας επιβάλλονται χωρίς κακή πρόθεση. Όμως, μέσα από αυτές τις προσδοκίες διαμορφώνεται ένας εαυτός προσαρμοσμένος και συχνά φοβισμένος. Ένας εαυτός που μαθαίνει να προστατεύεται, να παίζει ρόλους, να επιβιώνει.
Αυτές οι άμυνες είναι σημαντικές. Μας βοήθησαν να σταθούμε. Αλλά αν μείνουμε σε αυτές για πάντα, αν ζούμε μόνο μέσα από αυτές, τότε δεν μας αφήνουν να είμαστε πραγματικά εμείς.
Ο κόσμος μας δεν είναι φτιαγμένος να στηρίζει την επαφή με την εσωτερική ιερότητα του κάθε ανθρώπου. Οι κοινωνικές δομές –παλιές, ανταγωνιστικές, βασισμένες στην επιβίωση– περιορίζουν την επαφή με τον βαθύτερο, αυθεντικό εαυτό μας.
Όμως αυτός ο πυρήνας υπάρχει. Είναι εκεί, ακέραιος, απλός, ζωντανός. Και μπορεί να ξαναβγεί στο φως, όχι ακυρώνοντας τον εγωικό εαυτό, αλλά κατανοώντας τον και απελευθερώνοντάς τον.
Μπορούμε να δούμε τι κουβαλάμε. Να καταλάβουμε γιατί αντιδρούμε όπως αντιδρούμε. Να επιλέξουμε ποιες πεποιθήσεις και αξίες μας ταιριάζουν πραγματικά. Γιατί όταν συνειδητοποιούμε τους περιορισμούς, τότε έχουμε και τη δύναμη να τους αποδομήσουμε.
Πληροφορίες
Η Ομάδα μας
Μαρίνα Βολυμέρετς
Ελένη Πικουλάκη
Μαριανέλλη Καρέλλου
Μαρίνα Μαυρογένη
Το ταξίδι της θεραπείας
Για μένα η θεραπεία δεν σημαίνει ότι κάτι "πάει στραβά". Δεν είναι διόρθωση. Δεν είναι "να φτιάξω τον εαυτό μου". Θεραπεία είναι η διαδικασία να θυμηθώ ποια είμαι πραγματικά, κάτω από όλα όσα μου έχουν φορεθεί – τραύματα, ρόλοι, φόβοι, πεποιθήσεις.
Ο πυρήνας μας είναι υγιής. Δεν χρειάζεται ίαση. Χρειάζεται αποκάλυψη.
Μέσα μας υπάρχει μια αυθεντική, άθικτη εσωτερική παρουσία, που πολλές φορές έχει καλυφθεί από στρώσεις πόνου, άμυνας και σιωπής. Η θεραπεία είναι το ταξίδι επιστροφής εκεί. Όχι με πίεση, όχι με βιασύνη, αλλά με τρυφερότητα και σεβασμό στον ρυθμό μας.
Δεν πρόκειται για μια γραμμική πορεία προς κάποιον προδιαγεγραμμένο στόχο. Δεν είναι ότι “κάτι πάω να διορθώσω για να γίνω καλύτερος άνθρωπος”. Είναι περισσότερο ένα ξεγύμνωμα των μηχανισμών, ένα απαλό ξετύλιγμα αυτών που μας εμπόδιζαν να ζήσουμε με ελευθερία.
Και ναι, κανείς άλλος δεν μπορεί να κάνει αυτή τη δουλειά για εμάς. Χρειάζεται εμείς να επιλέξουμε να στραφούμε προς τα μέσα. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε μόνοι. Μπορούμε να λάβουμε στήριξη. Να έχουμε συνοδοιπόρους. Να υπάρξει αγκαλιά που δεν μας “σώζει”, αλλά μας κρατάει χώρο για να μπορέσουμε να σταθούμε στο φως μας.
Αυτό είναι που ονειρεύομαι με το Growing Awareness: να είναι ένας τόπος όπου μπορείς να είσαι ο εαυτός σου, ακριβώς όπως είσαι, και να νιώθεις ότι χωράς.
Η νέα γενιά – ένα όνειρο
Ένα από τα πιο βαθιά μου όνειρα είναι να δω μια νέα γενιά γονιών και δασκάλων να λειτουργούν συνειδητά. Ανθρώπους που πρώτα έχουν στραφεί προς τα μέσα, έχουν δει τα δικά τους τραύματα, τις δικές τους πεποιθήσεις, παίρνοντας την ιερή ευθύνη να τα θεραπεύσουν και έτσι να μην τα μεταφέρουν στα παιδιά τους.
Η αλλαγή δεν ξεκινά "απ’ έξω". Δεν ξεκινά από νόμους, από κανόνες, από συστήματα. Ξεκινά από μέσα μας. Από το πώς αντιλαμβανόμαστε τη ζωή και τη σχέση μας με τον κόσμο. Αν κάθε παιδί μεγάλωνε σε έναν χώρο όπου δεν κρινόταν για να αγαπηθεί, αλλά αγαπιόταν για να ανθίσει, ο κόσμος μας θα ήταν διαφορετικός.
Φαντάσου σχολεία, όπου η αξία ενός παιδιού δεν μετριέται με βαθμούς, αλλά με ευαισθησία, φαντασία, αυθεντικότητα. Φαντάσου γονείς που, αντί να μεταφέρουν τις δικές τους ανασφάλειες, δίνουν χώρο στο παιδί να είναι αυτό που ήδη είναι. Που το βλέπουν. Που το ακούνε.
Όλα ξεκινούν με τη συνειδητοποίηση. Όταν θεραπεύεται ο γονιός, ο δάσκαλος, ο ενήλικας, το παιδί ανθίζει στο ύψιστο δυναμικό του χωρίς να χρειάζεται να λύσει το κληρονομημένο γενεαλογικο τραύμα. Μαθαίνει πώς να διαχειρίζεται αυτά που του συμβαίνουν. Και μαζί, θεραπεύεται και το μέλλον.
Αυτό ονειρεύομαι: λιγότερο φορτίο και λιγότερο πόνο για τα παιδιά που έρχονται. Περισσότερη αυθεντικότητα, ελευθερία, αγάπη και αλήθεια.
Μπορούμε να εξελισσόμαστε και μέσα από τη χαρά, την ευτυχία και την αγάπη. Ο πόνος είναι κομμάτι της ζωής και συχνά λειτουργεί ως καταλύτης εξέλιξης αλλά δεν χρειάζεται να είναι ο κυρίαρχος τρόπος πνευματικής ανάπτυξης.
Από την αυτόματη αντίδραση στη συνειδητή επιλογή
Όσο πιο βαθιά γνωρίζουμε τον εαυτό μας, τα τραύματά μας, το εσωτερικό μας παιδί, τις άμυνές μας, τόσο περισσότερο καταλαβαίνουμε από ποιο σημείο λειτουργούμε όταν αντιδρούμε, όταν αποσυρόμαστε, όταν νιώθουμε ότι απειλούμαστε ή δεν ανήκουμε.
Πολλές από τις συμπεριφορές μας δεν είναι επιλογές. Είναι αυτόματες αντιδράσεις σε εμπειρίες που δεν έχουμε ακόμη επεξεργαστεί. Είναι μηχανισμοί προστασίας, που δημιουργήθηκαν για να μας βοηθήσουν κάποτε, αλλά σήμερα αποτελούν τροχοπέδη. Όταν όμως αρχίζουμε να τους παρατηρούμε με επίγνωση, τότε μπορούμε να επιλέξουμε διαφορετικά.
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα αλλάζουν από τη μία μέρα στην άλλη. Σημαίνει ότι έχουμε τη δυνατότητα να υιοθετήσουμε μια νέα στάση, πιο καθαρή, πιο συνειδητή. Και με αυτήν ως αφετηρία να δημιουργήσουμε σχέσεις, συνθήκες και ζωή που δεν βασίζονται στον φόβο και την άμυνα, αλλά στη σύνδεση, την παρουσία και την αλήθεια.
Αυτή η δυνατότητα είναι επιλογή. Δεν είναι υποχρέωση. Δεν είναι κάτι που “πρέπει” να κάνουμε. Είναι κάτι που μπορούμε να επιλέξουμε με αγάπη όταν είμαστε έτοιμοι, με τους δικούς μας ρυθμούς, με τον δικό μας τρόπο.
Κι εκεί αρχίζει να συμβαίνει κάτι μαγικό: νιώθουμε ότι η ζωή δεν μας συμβαίνει απλά, αλλά ότι μπορούμε να τη συνδημιουργούμε. Όχι για να γίνουμε “κάποιοι”, αλλά για να θυμηθούμε ποιοι είμαστε. Σταματούμε να κάνουμε επιλογές με βάση τα τραύματα και τις άμυνες μας και μπορούμε να δημιουργήσουμε μια ζωή γεμάτη χαρά, αγάπη και σεβασμό.
Συμπόνια, όχι κατηγορία
Σε αυτό το μονοπάτι της συνειδητότητας και της θεραπείας είναι πολύ εύκολο να παγιδευτούμε σε μια νέα μορφή ενοχής:
"Εγώ το δημιούργησα αυτό"; "Φταίω που είμαι άρρωστος/η"; "Αν είχα δουλέψει πιο πολύ με τον εαυτό μου, δεν θα είχαν συμβεί αυτά";
Αν και η επίγνωση μπορεί να μας δείξει πώς οι εμπειρίες και τα τραύματά μας επηρεάζουν τη ζωή μας, δεν είμαστε φταίχτες. Δεν είμαστε ένοχοι. Δεν μπορούμε να κατηγορούμε τον εαυτό μας για κάτι που ως επί το πλείστον λειτουργεί στο σκοτάδι του υποσυνείδητου. Που δεν το ξέραμε. Δεν είχαμε τα εργαλεία. Δεν είχαμε ακόμη τη δύναμη.
Η αλλαγή δεν γίνεται μέσα από ενοχή. Η πραγματική μεταμόρφωση έρχεται όταν στρεφόμαστε προς τον εαυτό μας με κατανόηση και τρυφερότητα. Όταν βλέπουμε καθαρά, αλλά χωρίς να πληγώνουμε τον εαυτό μας επειδή κάποτε δεν μπορούσε να δει.
Ναι, επιλέγουμε συνειδητά — αλλά μόνο αφού πρώτα γνωρίσουμε και θεραπεύσουμε τα κομμάτια που έκαναν τις επιλογές μας. Και αυτό απαιτεί χρόνο, χώρο, αγάπη. Δεν είναι αδυναμία. Είναι βαθύ θάρρος.
Το να φερόμαστε στον εαυτό μας με συμπόνια δεν σημαίνει ότι "μας δικαιολογούμε" ή αποφεύγουμε την ευθύνη. Σημαίνει πως αναγνωρίζουμε ποιοί είμαστε αυτή τη στιγμή, τον δρόμο που διανύσαμε και τον πόνο που κρύβεται πίσω από κάθε συμπεριφορά.
Γιατί όταν νιώθουμε ασφαλείς, μπορούμε να αλλάξουμε αληθινά. Όχι μέσα από πίεση αλλά μέσα από ελευθερία.
Τοξική θετικότητα
Στον κόσμο της αυτογνωσίας και της πνευματικής αναζήτησης ακούμε συχνά: «Σκέψου θετικά»! «Μη δίνεις χώρο στις αρνητικές σκέψεις»! «Δημιουργείς τη ζωή σου με ό,τι σκέφτεσαι»!
Και πράγματι, το πώς βλέπουμε τη ζωή μας επηρεάζει την πραγματικότητά μας. Όμως, αν δεν προσέξουμε, αυτή η προσέγγιση μπορεί να γίνει παγίδα. Να μετατραπεί σε τοξική θετικότητα: μια κατάσταση όπου καταπιέζουμε τα δύσκολα συναισθήματα, προσποιούμαστε ότι "όλα είναι καλά" και νιώθουμε ενοχή κάθε φορά που πλημμυρίζουμε από λύπη, θυμό ή φόβο.
Η αληθινή θεραπεία όμως δεν έρχεται αποφεύγοντας τα δύσκολα συναισθήματα. Έρχεται κάνοντάς τους χώρο. Μαθαίνοντας να τα βιώνουμε, να τα αφήνουμε να εκφραστούν, να τα ακούμε, να τα καταλαβαίνουμε — χωρίς να μας καταπίνουν, αλλά και χωρίς να τα αγνοούμε.
Η αυθεντική θετικότητα δεν σημαίνει άρνηση της δυσκολίας. Είναι η επιλογή να καλλιεργούμε τη χαρά, την ευγνωμοσύνη και την αγάπη χωρίς να απορρίπτουμε τον πόνο. Είναι το να ξέρουμε ότι μπορούμε να κρατάμε και το φως και τη σκιά μέσα μας και να τα τιμούμε εξίσου.
Η δουλειά με το εσωτερικό παιδί και το σκιερό μας κομμάτι μάς βοηθά να αναγνωρίζουμε συναισθήματα, που πολλές φορές δεν είναι καν συνειδητά. Να σταματήσουμε να τα αφήνουμε να καθοδηγούν τη ζωή μας από το παρασκήνιο και να μάθουμε να τα αγκαλιάζουμε με αγάπη.
Έτσι, η εσωτερική μας εργασία γίνεται αληθινή. Όχι μια επιφανειακή προσπάθεια να δείχνουμε "καλά", αλλά μια βαθιά, ουσιαστική σύνδεση με ό,τι είμαστε — και με το φως και με το σκοτάδι μας.
Δεν χρειάζεται να είμαστε μόνοι
Το μονοπάτι της αυτογνωσίας, της θεραπείας, της πνευματικής αναζήτησης πολλές φορές φαίνεται μοναχικό. Και σε κάποια σημεία είναι. Κανείς δεν μπορεί να μπει μέσα σου και να κάνει τη δουλειά αντί για σένα. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να την κάνεις μόνος.
Όλοι έχουμε ανάγκη έναν χώρο όπου γινόμαστε αποδεκτοί όπως είμαστε. Που μας επιτρέπει να δείχνουμε την ευαλωτότητά μας, χωρίς ντροπή. Όπου νιώθουμε ότι ανήκουμε, ακόμη κι όταν δεν είμαστε "τέλειοι", "ήρεμοι", "φωτεινοί".
Αυτή είναι για μένα η έννοια της κοινότητας. Όχι μια ομάδα στην οποία πρέπει να μοιάζουμε μεταξύ μας, να σκεφτόμαστε το ίδιο ή να ακολουθούμε έναν και μόνο δρόμο. Αλλά μια ασφαλής αγκαλιά. Ένας χώρος αποδοχής, όπου μαθαίνουμε πρώτα να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας και μετά φυσικά και τους άλλους.
Το Growing Awareness ενσαρκώνει αυτό το όνειρο: ένας χώρος που σε στηρίζει, χωρίς να σε καθοδηγεί δογματικά. Μια κοινότητα ανθρώπων που βαδίζουν με τον δικό τους ρυθμό, αλλά μοιράζονται το ίδιο όραμα: να ανακαλύψουμε τον αυθεντικό μας εαυτό και να σταθούμε σε αυτόν με αλήθεια.
Μπορεί να μη σε "σώζει" κανείς αλλά μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι δίπλα σου που κρατούν φως, όταν εσύ ξεχνάς το δικό σου. Και να το κάνεις κι εσύ για άλλους. Κάτι τόσο απλό· τόσο ιερό.
Το μοτίβο του θύματος
Μέσα στην πορεία της ζωής μας είναι φυσικό να νιώθουμε κάποιες φορές θύμα των καταστάσεων. Και συχνά όντως υπήρξαμε. Υπήρξαμε παιδιά χωρίς δύναμη μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Υπήρξαμε άνθρωποι που πληγώθηκαν, που αδικήθηκαν.
Όμως, το να μείνουμε για πάντα σε αυτή την ταυτότητα του θύματος μας στερεί κάτι πολύτιμο: την προσωπική μας δύναμη.
Το μοτίβο του θύματος, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, πολλές φορές μας εξυπηρετεί. Μας προσφέρει προστασία, δικαίωση, την αίσθηση ότι "δεν φταίμε εμείς". Αυτό, σε ένα επίπεδο, είναι κατανοητό και ανθρώπινο. Δεν χρειάζεται να το κατηγορήσουμε. Χρειάζεται όμως να το κατανοήσουμε.
Γιατί όσο μένουμε προσκολλημένοι σε αυτό, δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε μια ζωή που γεννιέται από ελεύθερες επιλογές. Αντί να ζούμε στη στιγμή και σε αυτό που συμβαίνει τώρα, ζούμε από ένα σημείο άμυνας, φόβου και διαστρέβλωσης. Περιμένοντας πάντα κάτι ή κάποιον να μας "σώσει" ή να "διορθώσει" τη ζωή μας.
Η απελευθέρωση δεν έρχεται κατηγορώντας τον εαυτό μας για τα τραύματα που κουβαλάμε. Έρχεται όταν με ειλικρίνεια και αγάπη βλέπουμε πού και πώς αυτό το μοτίβο αποτελεί τροχοπέδη στην πορεία μας. Και τότε, σταδιακά, μπορούμε να αναγνωρίσουμε τις ανάγκες που κρύβονται πιο βαθιά —την ανάγκη για φροντίδα, για αναγνώριση, για ασφάλεια— και να τις καλύψουμε με τρόπους που μας ενδυναμώνουν.
Η ανάληψη της ευθύνης για τον εαυτό μας δεν είναι βάρος. Είναι απελευθέρωση. Είναι η γέννηση μιας νέας σχέσης με τη ζωή, όπου δεν χρειάζεται να παλεύουμε για να αποδείξουμε την αξία μας, αλλά να υπάρχουμε απλά όπως είμαστε — ανοιχτοί, αληθινοί, ελεύθεροι.
Δεν υπάρχει μία και μοναδική μέθοδος
Στον δρόμο της θεραπείας και της αυτογνωσίας είναι εύκολο να πιστέψουμε ότι υπάρχει ένας σωστός τρόπος, μία αλήθεια, μία τεχνική που "δουλεύει για όλους". Όμως η ζωή —και ο άνθρωπος— είναι πιο πολυδιάστατοι.
Στην κοινότητα του Growing Awareness πιστεύουμε ότι καθεμία μέθοδος, κάθε εργαλείο, κάθε σχολή έχει κάτι πολύτιμο να προσφέρει. Κάθε μονοπάτι ανοίγει ένα διαφορετικό παράθυρο προς την ολότητα. Και κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ανάγκη, τη δική του στιγμή, το δικό του ρυθμό.
Δεν πιστεύουμε σε απολυτότητες. Δεν υπάρχει "η σωστή τεχνική" ή "το μόνο αληθινό σύστημα". Υπάρχει το δικό σου μονοπάτι — αυτό που σε καλεί, που σου ταιριάζει, που ανοίγει δρόμο μέσα σου.
Μπορεί να αντλήσεις σοφία από μία μόνο μέθοδο ή από πολλές. Μπορεί να ακολουθήσεις ένα σύστημα για ένα διάστημα και μετά να νιώσεις την ανάγκη να εξερευνήσεις κάτι άλλο. Και αυτό είναι όχι μόνο αποδεκτό, αλλά υγιές και αληθινό.
Στόχος δεν είναι να χωρέσουμε σε ένα καλούπι. Είναι να βρούμε τρόπους να συνδεθούμε με τον εαυτό μας, ο καθένας με τον τρόπο που του ταιριάζει. Να αφουγκραστούμε το εσωτερικό μας κάλεσμα και να εμπιστευτούμε την πορεία που ανοίγεται μπροστά μας.
Η θεραπεία και η πνευματικότητα δεν ζητούν συμμόρφωση. Ζητούν αυθεντικότητα και ειλικρίνεια.
Οδηγός
η εσωτερική φωνή
Στο κέντρο κάθε πραγματικής αλλαγής βρίσκεται κάτι πολύ απλό, αλλά βαθύ: η εσωτερική φωνή.
Εκείνο το ήσυχο, αληθινά δικό μας κομμάτι που γνωρίζει, ακόμα κι όταν όλα γύρω μας μοιάζουν θολά.
Στο Growing Awareness δεν πιστεύουμε ότι κάποιος άλλος μπορεί να σου πει "ποιος είσαι" ή "τι πρέπει να κάνεις". Ούτε ότι υπάρχει κάποιος έξω από εσένα που να γνωρίζει καλύτερα το μονοπάτι σου.
Αυτό που προσφέρουμε είναι υποστήριξη: χώρο, εργαλεία, κατεύθυνση για να μπορέσεις εσύ να συνδεθείς με τη δική σου αλήθεια.
Καλλιεργούμε τη διαισθητική σοφία μέσω της αφύπνισης. Μαθαίνουμε να εμπιστευόμαστε τα δικά μας σημάδια, τις δικές μας ανάγκες, το δικό μας ρυθμό αφύπνισης.
Δεν θα σου πει κανείς εδώ τι πρέπει να πιστεύεις, ποια βήματα να κάνεις, πώς να ζήσεις.
Αντίθετα, θα σε στηρίξουμε να ανακαλύψεις ποια είναι η φωνή μέσα σου που έχει μείνει θαμμένη κάτω από τις φωνές της κοινωνίας, της οικογένειας, των φόβων σου.
Γιατί η θεραπεία και η εξέλιξη έρχονται όταν η δική σου εσωτερική πυξίδα ξαναβρεί τη δύναμή της.
Και τότε δεν χρειάζεσαι εξωτερικούς οδηγούς. Τότε εσύ γίνεσαι ο πιο αξιόπιστος σύντροφός σου.
Με τη σειρά σου έρχεσαι εσύ στη θέση του οδηγού του εαυτού σου αλλά και των άλλων, αφού ο κάθε άνθρωπος που ζει συνειδητά και εκπέμπει το μοναδικό του φως ανοίγει δρόμους και σε άλλους.